Ciasto tiramisu

Ciasto tiramisu Rozmiar tekstu Drukuj stronę Wyślij e-mailem
Share

Otwierasz starą włoską książkę kucharską, przeglądasz spis treści i… niespodzianka! Przepis na ciasto tiramisu.

Każdy wie już, iż tiramisu oznaczające w języku włoskim “coś, co poprawia samopoczucie” to ciasto o wysokiej wartości energetycznej, wynikającej z zawartości kofeiny pochodzącej z mocnej kawy espresso. Istnieje wiele różnych historii na temat pochodzenia tiramisu. Jest ono ciastem warstwowym, dlatego niektórzy ludzie za miejsce jego narodzin uznają Toskanię, gdzie bardzo popularne jest ciasto o nazwie “Zuppa Inglese”.Co ciekawe, wbrew temu, co sugeruje nazwa, nie jest ani zupą, ani tym bardziej angielską. Jest natomiast prostym ciastem biszkoptowym, namoczonym w likierze amaretto, przekładanym na przemian warstwami czekolady i kremem zabajonym, przygotowanym na bazie jaj.

Ciasto warstwowe znane jest we Włoszech od dawna. Geniusz ciasta tiramisu tkwi jednak nie w samej technice warstwowej, ale w składnikach. Najważniejsze jest odpowiednie połączenie kawy, śmietanki i czekolady – to jest prawdziwa siła tiramisu.

Historia żywności bywa inspirująca. W książce “Ponadczasowe dania kuchni włoskiej” nie ma zbyt dużej ilości informacji odnośnie kulinarnych historii różnych regionów Włoch. Badanie pochodzenia tiramisu podejmuje wielu autorów włoskich książek kucharskich.

Pierwszy trop odnajduje słynny smakosz włoski Giuseppe Maffioli. W swojej książce “Il ghiottone Veneto”, (“Wenecjański żarłok”) po raz pierwszy opublikowanej w 1968 roku, mówi obszernie o kremie zabaglione (zabajonym). Nazwa tego kremu pochodzi z Zabaja. To słodki deser popularny w regionie Illiria. Wybrzeże Adriatyku w okresie złotego wieku stanowiło weneckie terytorium.

“Repubblica Serenissima” (Najjaśniejsza Republika) w Wenecji. W tamtym czasie krem Zabaglione był przygotowywany ze słodkiego wina produkowanego na Cyprze.

Maffioli opowiada, że zgodnie z tradycją, duża butelka Zabaglione była wręczana pod koniec długiego przyjęcia weselnego po to, aby zagwarantować udany miesiąc miodowy i długotrwałe małżeństwo. Zabaglione, kontynuuje Maffioli,  był “czasem podawany z dodatkiem bitej śmietany, ale w tym przypadku był podawany w postaci bardzo zimnej, niemal zamrożonej, w towarzystwie baicoli, małych cienkich weneckich ciasteczek, wymyślonych w 1700 roku przez piekarza z dzielnicy Santa Margherita w Wenecji”. Wszystkie te elementy są bliskie współczesnemu przepisowi na ciasto tiramisu. Widać nawet odniesienia do energetycznych właściwości Zabaglione.

Najstarszy przepis na tiramisu znajduje się w książce “I Giovanni Capnist del Veneto” Dolci (“Desery z Wenecji”). Pierwsze wydanie ukazało się w 1983 roku i zawiera klasyczny przepis na tiramisu.

Z kolei nowsza informacja na temat pochodzenia tiramisu pochodzi z książki Fernando e Tina Raris “La Marca Gastronomica” opublikowanej w 1998 roku. Książka w całości poświęcona  jest kuchni miasta Treviso. Autor Giuseppe Maffioli pamięta to, co napisał w artykule w 1981 roku: “Tiramisu narodziło się niedawno, zaledwie 10 lat temu w mieście Treviso. Zaproponowano jepo raz pierwszy w restauracji Le Beccherie. Deser, a właściwie jego nazwa, stała się natychmiast bardzo popularna, a ciasto i nazewnictwo zostało skopiowane najpierw przez restauracje w Treviso, a następnie inne na terenie Włoch”.

Dziś restauracja “Le Beccherie” wciąż sprawia, że deser z klasycznym przepisem na biszkopt nasączony gorzki mocną kawą espresso, kremem mascarpone-zabaglione i gorzkim kakao podbija serca mieszkańców i turystów. Alba i Ado Campeol, właściciele restauracji żałują, że przed laty nie opatentowali nazwy i przepis po to, aby uniknąć spekulacji i wszelkich domysłów na temat pochodzenia tego ciasta i rozpowszechniania tak wielu receptur, które nie mają nic wspólnego z oryginalnym tiramisu.

Można próbować wielu różnych receptur i nieskończonych odmian deseru tiramisu, ale jeden spośród nich, ten klasyczny przepis pochodzący z restauracji “Le Beccherie” nie ma sobie równych.

Share

Facebook Comments

comments